Տիրոջն ասացի. «Դու ես իմ Տերը, Քեզանից դուրս բարիք չունեմ»։
Դավիթը Տիրոջը ընդունում է որպես իր կյանքի գերագույն Բարիքը։ «Քեզանից դուրս բարիք չունեմ» խոսքը չի նշանակում, թե աշխարհում գոյություն ունեցող ստեղծված բարիքները արժեք չունեն։ Ընտանիքը, ընկերությունը, սնունդը, աշխատանքը և կյանքի մյուս պարգևները նույնպես Աստծուց են։ Սակայն դրանցից ոչ մեկը չի կարող փոխարինել հենց Տիրոջը։ Ամեն բարիքի աղբյուրը Նա է և առանց Նրա նույնիսկ առատ պարգևները չեն կարող հոգուն վերջնական բավարարվածություն տալ։ Այս խոսքը հավատացյալի սրտի առաջնահերթության հայտարարությունն է։ Մարդը հաճախ Աստծուն փնտրում է Նրա տված բարիքների համար, իսկ Դավիթը հիշեցնում է, որ ամենամեծ Պարգևը հենց Աստված է։ Հավատքը հասունանում է, երբ մարդը սովորում է ասել՝ «Դու ես իմ Տերը» ոչ միայն հաջողության, այլ նաև կորստի ժամանակ։ Քրիստոսի մեջ հավատացյալը ճանաչում է Աստծո շնորհի լիությունը և սովորում է իր կյանքի ամեն բարիք ընդունել որպես Նրանից եկող պարգև՝ առանց պարգևը Պարգևատուից վեր դասելու։