Որովհետև Դու իմ անձը գերեզմանում չես թողնի և Քո Սրբին ապականություն տեսնել չես տա։
Դավիթն այստեղ արտահայտում է Աստծո պահպանության հանդեպ իր խոր վստահությունը, սակայն նրա խոսքը առավելապես մարգարեական նշանակություն ունի։ Սուրբ Հոգով առաջնորդված՝ նա կանխասում է մի իրականություն, որն իր ամբողջական և բառացի կատարումն է գտնում Հիսուս Քրիստոսի հարության մեջ (Գործք 2:25–31, 13:35–37)։ Պետրոսը հիշեցնում է, որ Դավիթը մահացավ և թաղվեց և նրա գերեզմանը հայտնի էր նրանց օրերում։ Ուստի «Քո Սրբին ապականություն տեսնել չես տա» խոսքը իր լիակատար իմաստով չէր կարող կատարված լինել հենց Դավթի վրա։ Դավիթը մնաց մահվան մեջ և նրա մարմինը ենթարկվեց ապականության, մինչդեռ Քրիստոսը, Ով նույնպես իրական մահ կրեց և դրվեց գերեզմանում, այնտեղ չմնաց․ Նա հարություն առավ և Նրա մարմինը ապականություն չտեսավ։ Այդ պատճառով Պետրոսն այս խոսքերը ներկայացնում է որպես Քրիստոսի հարության մասին մարգարեություն (Գործք 2:29–31)։ Պողոսը նույնպես ընդգծում է նույն տարբերությունը՝ Դավիթը ապականություն տեսավ, իսկ Աստծո հարուցած Քրիստոսը՝ ոչ (Գործք 13:35–37)։ Այսպիսով նախորդ համարներում արտահայտված վստահությունը, ուրախությունն ու ապահովությունը այստեղ հասնում են իրենց լիակատար նշանակությանը։ Հոր հանդեպ Քրիստոսի վստահությունը չամաչեց․ Նա հարություն առավ և հաղթեց մահվանը։ Հավատացյալի համար սա Ավետարանի մեծ հույսն է, որովհետև նրա փրկության հիմքում ոչ միայն Քրիստոսի ուսուցումն է, այլ խաչված, թաղված և մարմնապես հարություն առած Փրկիչը։ Հիսուսի հարությունը հաստատում է, որ մահը վերջնական իշխանություն չունի Նրան պատկանողների վրա և նրանց համար բաց է հավիտենական կյանքի դուռը։