Նա իր արծաթը տոկոսով չի տալիս և անմեղի դեմ կաշառք չի ընդունում։ Այս բաներն անողը հավիտյան չի սասանվի։
Սաղմոսի վերջին համարը արդարությունը հասցնում է տնտեսական ու դատական հարաբերությունների ոլորտ։ Հին Ուխտի միջավայրում կարիքավոր եղբոր աղքատությունից շահույթ ստանալը խստորեն դատապարտվում էր։ Այստեղ շեշտը դրված է ոչ թե ամեն տեսակի օրինավոր տնտեսական գործարքի, այլ տկարի կարիքը շահագործելու վրա։ Կաշառքը ավելի բացահայտ անարդարություն է. այն փողի միջոցով ճշմարտությունը շեղում և անմեղին վնասում է։ Աստծո ներկայության մեջ ապրող մարդը չի առանձնացնում հավատքը ֆինանսական վարքից։ Նրա փողի օգտագործումը նույնպես պետք է ենթարկվի արդարությանը և ողորմությանը։ «Հավիտյան չի սասանվի» խոսքը նյութական անխոցելիության խոստում չէ։ Այն ցույց է տալիս այն կյանքի հաստատությունը, որը կառուցված է Աստծո ճանապարհի վրա։ Արդարը կարող է փորձություն կրել, սակայն նրա վերջնական հիմքը չի փլվում։ Հավատացյալի ապահովությունը Աստծո շնորհի մեջ է, իսկ այդ շնորհը նրան սովորեցնում է ազնիվ, ողորմած ու անկաշառ կյանք ապրել։