Նա, ում աչքում անարգված է չարագործը ու պատվում է Տիրոջից երկյուղողներին, ով երդում է տալիս ընկերոջը և չի փոփոխվում։
Այս համարը ցույց է տալիս, թե արդար մարդը ինչպես է գնահատում մարդկանց և որքան հավատարիմ է իր խոսքին։ Նա չի հիանում չարագործով և չի պատվում նրան, օրինակ՝ միայն այն պատճառով, որ նա հարուստ, ազդեցիկ կամ հաջողակ է։ Չարը նրա աչքում չի դառնում պատվարժան արտաքին դիրքի պատճառով։ Փոխարենը նա պատվում է Տիրոջից երկյուղողներին՝ նրանց, ովքեր ճանաչում են Աստծո իշխանությունը և ցանկանում են ապրել Նրա կամքի համաձայն։ Այսպիսով նրա գնահատականները ձևավորվում են ոչ թե աշխարհիկ չափանիշներով, այլ Աստծո ճշմարտությամբ։ Համարի երկրորդ մասը նկարագրում է խոսքի հավատարմությունը։ «Երդում է տալիս և չի փոփոխվում» նշանակում է, որ մարդը չի հրաժարվում իր արդար խոստումից միայն այն պատճառով, որ դրա կատարումը հետո դժվար կամ իր համար վնասակար է դարձել։ Մեթյու Հենրին ու Սպերջենը այստեղ շեշտում են խոսքի արժանահավատությունն ու անձնական շահից վեր հավատարմությունը։ Սա, բնականաբար, չի նշանակում, թե մեղավոր կամ անօրինական խոստումը պետք է կատարվի։ Խոսքը արդար հանձնառության մասին է։ Հավատացյալը կոչված է այնպիսի մարդ լինելու, որի խոսքին կարելի է վստահել նույնիսկ այն ժամանակ, երբ հավատարմությունը իրենից զոհողություն է պահանջում։