Նա, ով իր լեզվով չի զրպարտում, իր ընկերոջը չարիք չի անում և իր մերձավորի վրա նախատինք չի տարածում։
Սրբության կարևոր մասը վերաբերում է լեզվին և մերձավորի հանդեպ վերաբերմունքին։ Զրպարտությունը ուրիշի մասին վնասակար կամ կեղծ խոսք տարածելն է։ Այն կարող է մարդուն վիրավորել նույնիսկ առանց ֆիզիկական հարվածի։ Դավիթը իրար է կապում խոսքը, գործը և վերաբերմունքը․ արդար մարդը չի զրպարտում, չարիք չի գործում և չի տարածում իր մերձավորին նվաստացնող խոսք։ Վերջին կետը հատկապես կարևոր է, որովհետև մարդը կարող է ինքը չհորինել սուտը, բայց անխոհեմաբար կամ վատ մտադրությամբ փոխանցել այն։ Սաղմոսը ցույց է տալիս, որ Աստծուն երկրպագելը անբաժան է մերձավորի պատիվը հարգելուց։ Հավատացյալը պետք է մտածի ոչ միայն՝ «Ճի՞շտ է այս տեղեկությունը», այլ նաև՝ «Արդյո՞ք դրա փոխանցումը տեղին է, օգտակար և սիրով թելադրված»։ Քրիստոնեական խոսքը չի սնվում ուրիշի անկմամբ։ Այն ձգտում է ճշմարտության, արդարության և հնարավորության դեպքում հաշտության։ Լեզուն զսպելու կարողությունը հոգևոր հասունության կարևոր նշան է։