Տե՛ր, ո՞վ կկենա Քո խորանում. և ո՞վ կբնակվի Քո սուրբ լեռան վրա։
Սաղմոսը բացվում է կարևոր հարցով․ ո՞վ կարող է բնակվել Աստծո ներկայության մեջ։ «Խորանը» և «սուրբ լեռը» Աստծո ներկայության ու սրբության պատկերներն են։ Դավիթը չի հարցնում միայն, թե ով կարող է ֆիզիկապես մտնել պաշտամունքի վայր, այլ թե ինչպիսի կյանք է համապատասխանում Աստծո հետ հաղորդակցությանը։ Հարցն ընդգծում է, որ Տիրոջ ներկայությանը չի կարելի մոտենալ անտարբերությամբ՝ առանց սեփական կյանքի ու վարքի մասին մտածելու։ Հաջորդ համարները նկարագրում են այն մարդու բնավորությունն ու ընթացքը, ով ցանկանում է ապրել Աստծո կամքի համաձայն։ Սակայն սա չի նշանակում, թե մարդը սեփական բարոյական կատարելությամբ է վաստակում Աստծո ներկայությունը։ Սուրբ Գրքի ամբողջ վկայությամբ Աստծուն մոտենալը հնարավոր է Նրա շնորհով, իսկ արդար կյանքը այդ շնորհով նորոգված սրտի պտուղն է։ Նոր Ուխտում հավատացյալը Հիսուս Քրիստոսի միջոցով համարձակությամբ մոտենում է Աստծուն (Եբրայեցիներին 10:19–22)։ Ուստի այս հարցը մարդուն առաջնորդում է ոչ թե ինքնարդարացման, այլ անկեղծ ինքնաքննության՝ արդյո՞ք նրա առօրյա կյանքը համապատասխանում է այն Աստծուն, Որին նա պաշտում է։