Օ՜, թե Սիոնից գար Իսրայելի փրկությունը։ Երբ Տերը վերադարձնի Իր ժողովրդի գերությունը, Հակոբը կցնծա և Իսրայելը կուրախանա։
Սաղմոսն ավարտվում է Աստծուց եկող փրկության խոր կարոտով։ «Օ՜, թե Սիոնից գար Իսրայելի փրկությունը» խոսքը արտահայտում է այն ցանկությունը, որ Տերը վերջապես միջամտի և ազատի Իր ժողովրդին այն ծանր վիճակից, որի մեջ նա գտնվում է։ Սիոնը Աստծո ներկայության և Նրա ժողովրդի մեջ հաստատած իշխանության նշանավոր վայրն էր, ուստի այնտեղից սպասվող փրկությունը առաջին հերթին նշանակում է Տիրոջից եկող օգնություն ու ազատագրություն։ «Երբ Տերը վերադարձնի Իր ժողովրդի գերությունը» արտահայտությունը պարտադիր չէ հասկանալ որպես որևէ կոնկրետ հետագա գերության մարգարեություն։ Այն կարող է նկարագրել Աստծո կողմից Իր ժողովրդի վիճակի ամբողջական շրջումը՝ տառապանքից դեպի ազատություն, նվաստացումից դեպի վերականգնում։ Այդ փրկության բնական արդյունքը ուրախությունն է․ Հակոբը ցնծում է և Իսրայելը՝ ուրախանում։ Սաղմոսի ամբողջ ընթացքից հետո այս վերջաբանը ցույց է տալիս, որ մարդկային համատարած ապականության մեջ վերջին խոսքը չարինը չէ։ Փրկությունը գալիս է Տիրոջից։ Քրիստոնեական ընթերցման մեջ այս հույսն իր լիակատար իրականացումն է գտնում Հիսուս Քրիստոսի միջոցով տրված փրկության մեջ, թեև այս համարը Նոր Կտակարանում ուղղակիորեն որպես մեսիական մարգարեություն չի մեջբերվում։ Հավատացյալը կոչված է իր փրկության հույսը դնելու Տիրոջ վրա՝ վստահ լինելով, որ Նա կարող է ազատել, վերականգնել և Իր ժողովրդի տրտմությունը ուրախության փոխել։