Ձախողում եք աղքատի խորհուրդը, բայց Տերը նրա ապավենն է։
Անօրենները արհամարհում ու ձախողված են համարում աղքատի խորհուրդը, որովհետև նրա հույսը Տիրոջ վրա է։ Նրանց աչքին Աստծուն ապավինելը կարող է թուլություն կամ անիմաստ վստահություն թվալ, սակայն սաղմոսերգուն անմիջապես ցույց է տալիս հակառակը․ «Տերը նրա ապավենն է»։ Այսինքն՝ այն, ինչ մարդկանց կողմից ծաղրվում է, իրականում աղքատի ամենամեծ ապահովությունն է։ Այստեղ «աղքատը» միայն նյութական կարիքի մեջ գտնվող մարդը չէ, այլ նաև նա, ով չունի մարդկային ուժ, դիրք կամ ազդեցություն, որոնց վրա կարող էր հենվել։ Մարդիկ կարող են Աստծուն ապավինելը անարգանքի ենթարկել, բայց նրանց ծաղրը չի փոխում Աստծո հավատարմությունը։ Համարը քաջալերում է հավատացյալին չամաչել Տիրոջը վստահելուց, նույնիսկ երբ շրջապատը դա անհիմն է համարում։ Այն նաև զգուշացնում է մեզ չարհամարհել տկարին կամ նրա պարզ հավատքը։ Երբ ծաղրում են նրան, ում ապավենը Աստված է, իրականում չեն տեսնում նրա կյանքի ամենակարևոր իրականությունը։ Տերը պաշտպան է նրանց համար, ովքեր Նրան են ապավինում։