Այնտեղ նրանք սարսում են վախից, որովհետև Աստված արդարների սերնդի հետ է։
Նրանք, ովքեր ապրում էին այնպես, կարծես Աստված չկա, վերջապես հանդիպում են Նրա իրական ներկայությանը։ Այդ պահին ինքնավստահությունը փոխվում է վախի։ «Սարսում են վախից» արտահայտությունը ցույց է տալիս Աստծո դատաստանի առաջ մարդկային ամբարտավանության փլուզումը։ Հատկապես նշանակալի է պատճառաբանությունը՝ «Աստված արդարների սերնդի հետ է»։ Անօրենները կարծում էին, թե ճնշված ժողովուրդը լքված է, սակայն իրականում Տերը նրանց հետ էր։ Աստծո ներկայությունը չի նշանակում, որ արդարը երբեք չի տառապի։ Սաղմոսը հենց ճնշման միջավայրի մասին է խոսում։ Այն նշանակում է, որ տառապանքը չի վերացնում Աստծո ուխտային հավատարմությունը և չարը վերջնական հաղթանակ չունի։ Հավատացյալը կարող է իրեն թվով փոքր, թույլ կամ անպաշտպան զգալ, սակայն նրա իրական ուժը Տիրոջ ներկայությունն է։ Միաժամանակ այս խոսքը կոչ է սուրբ երկյուղի. մենք պետք է ավելի շատ հաշվի առնենք Աստծո ներկայությունը, քան մարդկանց ուժը կամ հավանությունը։