Մի՞թե չեն հասկանում բոլոր անօրենություն գործողները, որոնք Իմ ժողովրդին ուտում են, ինչպես հացն են ուտում և Տիրոջը չեն կանչում։
Տերն այստեղ հարց է ուղղում անօրենություն գործողներին՝ բացահայտելով նրանց հոգևոր կուրությունն ու դաժանությունը։ «Իմ ժողովրդին ուտում են, ինչպես հացն են ուտում» արտահայտությունը ուժեղ բանաստեղծական պատկեր է։ Այն ցույց է տալիս, որ նրանք Աստծո ժողովրդին ճնշում ու կեղեքում են այնքան սովորական և անխիղճ կերպով, կարծես առօրյա հաց են ուտում։ Ուրիշների տառապանքը նրանց չի կանգնեցնում և նրանց վարքում մեղքի հանդեպ զգայունությունը գրեթե վերացել է։ Այս դաժանության հետ անմիջապես կապված է այն, որ նրանք «Տիրոջը չեն կանչում»։ Նրանք չեն փնտրում Աստծուն, չեն ապավինում Նրան և իրենց կյանքը չեն ենթարկում Նրա իշխանությանը։ Այդ պատճառով էլ մարդկանց նկատմամբ իրենց վերաբերմունքում չեն ճանաչում Աստծո սահմանած արդարությունը։ «Մի՞թե չեն հասկանում» հարցը ցույց է տալիս նրանց անխոհեմությունը․ նրանք գործում են այնպես, կարծես Աստված չի տեսնում Իր ժողովրդի նկատմամբ կատարվող անարդարությունը և պատասխան չի պահանջելու դրա համար։ Համարը հիշեցնում է, որ Աստծուն ճանաչելն ու մարդկանց հանդեպ արդար վարվելն իրարից անբաժան են։ Աստծուն չփնտրող սիրտը հեշտությամբ կարծրանում է նաև մարդկանց հանդեպ, մինչդեռ Տերը անտարբեր չէ Իր ժողովրդի կեղեքման ու տառապանքի հանդեպ։