Տերը երկնքից նայեց մարդկանց որդիների վրա՝ տեսնելու, թե կա՞ արդյոք մի իմաստուն, որ Աստծուն է փնտրում։
Աստված ներկայացվում է որպես երկնքից մարդկանց քննող Տեր։ Սա բանաստեղծական պատկեր է և չի նշանակում, թե Նա հեռու է կամ նոր է տեղեկանում մարդկանց վիճակի մասին։ «Տերը երկնքից նայեց» խոսքը ընդգծում է Նրա բարձրագույն իշխանությունն ու արդար քննությունը։ Նա տեսնում է ոչ միայն մարդկանց արտաքին վարքը, այլ նաև նրանց սրտի ուղղությունը։ Համարում ճշմարիտ իմաստության նշանը Աստծուն փնտրելն է։ Իմաստունը նա է, ով ընդունում է իր կախվածությունը Տիրոջից և ցանկանում է ճանաչել Նրան, հասկանալ Նրա կամքը և ապրել Նրա խոսքի համաձայն։ Աստծուն փնտրելը միայն դժվարության պահին օգնության դիմելը չէ, այլ կյանքի ուղղությունը Նրանով որոշելը։ Այս խոսքը նաև բացահայտում է մարդկային ինքնագոհության վտանգը։ Մարդը կարող է իրեն բարի կամ իմաստուն համարել՝ համեմատվելով ուրիշների հետ, սակայն Աստծո քննությունը կատարվում է Նրա ճշմարտության ու սրբության չափանիշներով։ Ուստի համարը հիշեցնում է, որ ճշմարիտ իմաստությունը երևում է Աստծուն փնտրելու մեջ։ Մարդը չի կարող ապրել ճշմարիտ իմաստությամբ՝ հեռացած լինելով Նրանից, Ով այդ իմաստության աղբյուրն է։