Անզգամն իր սրտում ասաց. «Աստված չկա»։ Ապականվեցին և պղծվեցին իրենց գործերով, բարություն անող չկա։
«Անզգամն» այստեղ նա է, ով իր սրտով ու կյանքով մերժում է Աստծո իշխանությունը և չի ցանկանում ապրել Նրա իշխանության ներքո։ «Աստված չկա» խոսքը կարող է արտահայտել ոչ միայն բացահայտ անհավատություն, այլ նաև այնպիսի կյանք, կարծես Աստված չի տեսնում, չի դատում և Իր կամքը նշանակություն չունի։ Այդ ներքին մերժումից բխում է վարքի ապականությունը։ Սաղմոսերգուն ցույց է տալիս, որ մեղքի արմատը սրտում է, իսկ գործերը դրա պտուղն են։ «Բարություն անող չկա» խոսքը ընդգծում է մարդկային մեղավորության համընդհանուր խորությունը, ոչ թե այն միտքը, թե յուրաքանչյուր մարդ ամեն հնարավոր չարիքներն է գործում։ Պողոս առաքյալը հենց այս խոսքերն է օգտագործում՝ ցույց տալու, որ բոլոր մարդիկ մեղքի տակ են և Աստծո շնորհի կարիքն ունեն (Հռոմեացիներին 3:10–12)։ Ուստի համարը ոչ միայն դատապարտում է բացահայտ անաստվածությունը, այլ յուրաքանչյուր մարդու կոչ է անում քննել, թե արդյոք իր կյանքում իսկապես ընդունում է Աստծո իշխանությունը։