Սաղմոսը, որը սկսվեց մոռացված լինելու զգացումով, ավարտվում է երգով։ Դավիթը հիշում է, որ Տերը բարիք է արել իրեն։ Անցյալ շնորհների հիշողությունը վերականգնում է ներկա վստահությունը։ Նա դեռ կարող է սպասել խնդրի ամբողջական լուծմանը, սակայն արդեն ունի գովաբանության պատճառ։ Աստծո բարությունը չի սահմանափակվում միայն մեկ պատասխանով։ Նրա պահպանությունը, ողորմությունը և նախկին ազատագրությունները վկայում են, որ Նա հավատարիմ է։ Երգը այստեղ զգացմունքային փախուստ չէ, այլ հավատքի խոստովանություն։ Հավատացյալը կարող է իր հոգուն հիշեցնել Տիրոջ արած բարիքները, հատկապես այն ժամանակ, երբ ներկա ցավը փորձում է ծածկել դրանք։ Գոհությունը չի ժխտում տրտմությունը, այլ թույլ չի տալիս, որ տրտմությունը դառնա վերջին խոսքը։ Աղոթքը Դավթին տարավ հարցից դեպի վստահություն և վստահությունից՝ երկրպագություն։