Բայց ես Քո ողորմությանն ապավինեցի։ Իմ սիրտը կցնծա Քո փրկությամբ։
«Բայց ես» խոսքերով սաղմոսի ուղղությունը փոխվում է։ Արտաքին իրավիճակի փոփոխության մասին դեռ ոչինչ չի ասվում, սակայն Դավթի սիրտը նոր հիմք է գտնում՝ Աստծո ողորմությունը։ Նա չի ապավինում սեփական ուժին, արժանիքին կամ զգացումների կայունությանը։ Տիրոջ հավատարիմ սերն է նրա վստահության հիմքը։ «Ապավինեցի» խոսքը հիշեցնում է անցյալում կայացված և ներկայում շարունակվող ընտրություն։ Դավիթը որոշում է իր բեռը դնել Աստծո ողորմության վրա։ Դրա արդյունքը սպասվող ցնծությունն է։ Նա դեռ խնդրում է փրկություն, սակայն արդեն հավատքով ուրախանում է դրա մեջ։ Հավատացյալի ուրախությունը երբեմն սկսվում է նախքան հանգամանքների փոփոխությունը, որովհետև հիմնվում է Աստծո բնավորության վրա։ Այս համարում չկա արհեստական ուրախություն։ Այն ցույց է տալիս, որ խոր տրտմության մեջ նույնպես հնարավոր է բռնել Տիրոջ ողորմության խոստումը և դրանից նոր հույս ստանալ։