Մինչև ե՞րբ պիտի հոգս անեմ իմ հոգում և ամեն օր տրտմություն ունենամ իմ սրտում. մինչև ե՞րբ պիտի ինձ վրա բարձրանա իմ թշնամին։
Դավիթը նկարագրում է երկարատև ներքին պայքար։ Նա իր մտքում շարունակ ելք է որոնում, տարբեր խորհուրդներ է խորհում, սակայն ոչ մի լուծում չի գտնում։ Այդ անորոշությունը նրա սիրտը լցնում է ամենօրյա տրտմությամբ։ Երբ մարդը երկար ժամանակ մենակ է կրում իր մտահոգությունները, նրա մտքերը կարող են անընդհատ վերադառնալ նույն ցավին և ավելի ծանրացնել ներքին վիճակը։ Դավթի տառապանքը միայն ներքին չէ։ Նրա թշնամին բարձրացել է իր վրա և կարծես առավելություն է ստացել։ Այս պատճառով նրա տրտմության մեջ միավորվում են թե՛ անորոշությունը, թե՛ իրական վտանգը։ Սակայն Դավիթը չի մնում միայն իր մտքերի ծիրում։ Նա իր ամբողջ խռովքը բերում է Աստծո առաջ և այդպիսով այլևս միայնակ չի կրում այն։ Հավատացյալը նույնպես կարող է անկեղծորեն հայտնել Տիրոջն իր մտահոգությունները և իր սրտի բեռը հանձնել Նրան։ Աղոթքը դժվարությունն անտեսելու միջոց չէ, այլ սրտի բեռը Աստծուն հանձնելու և Նրա օգնությանը, իմաստուն ցուցումին սպասելու ճանապարհն է։