Մինչև ե՞րբ, Տե՛ր, պիտի բոլորովին մոռանաս ինձ։ Մինչև ե՞րբ պիտի ծածկես Քո երեսն ինձանից։
Դավիթն իր աղոթքը սկսում է կրկնվող «մինչև ե՞րբ» հարցով, որն արտահայտում է երկարատև սպասումից ծնված խոր ցավ։ Նա իրեն մոռացված է զգում և նրան թվում է, թե Աստված Իր երեսը ծածկել է իրենից։ Աստծո երեսը Նրա բարեհաճ ներկայության, օգնության և օրհնության պատկերն է։ Երբ օգնությունը երկար ժամանակ չի երևում, հավատացյալը կարող է զգալ, թե Տերը հեռացել է և այլևս չի պատասխանում։ Դավիթը չի թաքցնում իր ցավը և Աստծո առաջ չի ձևացնում, թե ամեն ինչ խաղաղ է։ Սակայն հենց այն փաստը, որ նա այդ վիճակում շարունակում է դիմել Տիրոջը, ցույց է տալիս, որ նրա հավատքը չի մարել։ «Պիտի բոլորովին մոռանաս ինձ» խոսքը նրա ծանր ապրումների արտահայտությունն է, ոչ թե համոզմունք, թե Աստված իսկապես մոռացել է իրեն։ Տերը չի մոռանում Իրեն պատկանողներին, թեև երբեմն թույլ է տալիս, որ նրանց սպասումը երկար տևի։ Համարը սովորեցնում է, որ հավատացյալը կարող է իր ցավն ու շփոթը անկեղծորեն բերել Աստծո առաջ։ Ողբը նույնպես կարող է հավատքի արտահայտություն լինել, երբ մարդը ցավի մեջ չի հեռանում Աստծուց, այլ անկեղծորեն բացում է իր սիրտը Նրա առաջ և շարունակում սպասել Նրա օգնությանը։