Ամբարիշտները շրջում են ամեն կողմ, երբ մարդկանց որդիների մեջ բարձրանում են անարգները։
Սաղմոսն ավարտվում է իրատեսական դիտարկմամբ։ Ամբարիշտները ազատորեն շրջում են ամեն կողմ, երբ հասարակությունը բարձրացնում ու պատվում է անարգներին։ Երբ չարը ոչ միայն հանդուրժվում, այլ նաև մեծարվում է, շատերն ավելի համարձակ են դառնում այն կրկնօրինակելու մեջ։ Սակայն նախորդ համարների լույսի ներքո սա հուսահատության խոսք չէ։ Տիրոջ մաքուր խոսքն ու Նրա պահպանությունը շարունակում են հաստատուն մնալ։ Հավատացյալը չպետք է մեղքն ընդունելի համարի միայն այն պատճառով, որ այն տարածված կամ հանրաճանաչ է։ Նա կոչված է տարբերակելու մարդկային պատիվն Աստծո հավանությունից։ Երբ անարգ երևույթները բարձրացվում են, ճշմարտությամբ ապրելը կարող է թանկ արժենալ, սակայն այն չի կորցնում իր արժեքը, ավելին՝ այդպիսի պայմաններում ճշմարտությանը հավատարիմ մնալն առանձնակի արժեք ունի Աստծո առաջ։ Տերը տեսնում է կատարվողը, պահպանում ու զորացնում է Իրեն պատկանողներին և Յուր ժամանակին արդար դատաստան է հաստատում։