«Աղքատների կեղեքման և կարիքավորների հառաչանքի պատճառով հիմա վեր կկենամ,— ասում է Տերը,— ապահովության մեջ կդնեմ նրան, ով փափագում է»։
Այստեղ հնչում է Տիրոջ պատասխանը։ Նա տեսնում է աղքատների կեղեքումը և լսում կարիքավորների հառաչանքը։ «Հիմա վեր կկենամ» խոսքը չի նշանակում, թե Աստված մինչ այդ անտեղյակ կամ անտարբեր էր։ Այն ցույց է տալիս, որ հասել է Նրա գործելու և արդարությունը բացահայտորեն հաստատելու ժամանակը։ Մարդկանց համար կարիքավորի հառաչանքը կարող է թույլ ու աննշան թվալ, սակայն Աստծո առաջ այն անտեսված չի մնում։ Տերը խոստանում է ճնշվածին ապահովության մեջ դնել և ազատել նրան այն վիճակից, որի մեջ նա տառապում է։ «Նրան, ով փափագում է» արտահայտությունը ցույց է տալիս վտանգից ու ճնշումից ազատվելու նրա խոր ցանկությունը։ Աստված ճանաչում է ոչ միայն արտասանված խոսքը, այլ նաև մարդու ներսում եղած հույսն ու փափագը։ Համարը մխիթարում է ճնշվածին՝ վստահեցնելով, որ նրա ցավը մոռացված չէ։ Միաժամանակ այն հիշեցնում, որ Աստծո ժողովուրդը կոչված է պաշտպանելու տկարներին և մխիթարելու վշտացածներին։