Թող Տերը կտրի բոլոր շողոքորթող շրթունքները և մեծախոս լեզուները։
Դավիթը խնդրում է, որ Աստված վերջ տա շողոքորթ և ամբարտավան խոսքի իշխանությանը։ «Թող Տերը կտրի բոլոր շողոքորթող շրթունքները» արտահայտությունը ուժեղ բանաստեղծական պատկեր է։ Այն մարդկանց հանդեպ ֆիզիկական բռնության կոչ չէ, այլ խնդրանք, որ Տերը լռեցնի խաբուսիկ խոսքը և զրկի այն ուրիշներին մոլորեցնելու ու վնասելու կարողությունից։ Շողոքորթ շուրթերը հաճելի խոսքերի տակ թաքցնում են անձնական շահ կամ նենգ մտադրություն։ Իսկ «մեծախոս լեզուն» ներկայացնում է այն խոսքը, որով մարդը մեծարում է իրեն, նվաստացնում ուրիշներին և իրեն այնպիսի իշխանություն է վերագրում, կարծես ոչ ոքի առաջ պատասխանատու չէ։ Այս խոսքը նաև ինքնաքննության կոչ է։ Մարդը կարող է հեշտությամբ նկատել ուրիշների շողոքորթությունն ու պարծենկոտությունը, բայց չտեսնել նույն մեղքերի դրսևորումներն իր խոսքի մեջ։ Ուստի հավատացյալը պետք է խնդրի, որ Աստված ոչ միայն կանգնեցնի հասարակության մեջ տարածվող սուտը, այլ նաև պահպանի իր շուրթերը խաբեությունից, ինքնագովությունից և ամբարտավան խոսքից։ Ճշմարիտ ու խոնարհ խոսքը բխում է Աստծո առաջ ուղիղ սրտից։