Յուրաքանչյուրը սուտ է խոսում իր ընկերոջ հետ։ Շողոքորթ շուրթերով և երկդիմի սրտով են խոսում։
Հասարակության ապականությունը հատկապես երևում է խոսքի մեջ։ Մարդիկ միմյանց հետ սուտ են խոսում և շողոքորթությունը գործածում որպես շահ ստանալու միջոց։ «Երկդիմի սիրտը» բառացիորեն ներկայացնում է բաժանված ներաշխարհ. մարդը մեկ բան է մտածում, բայց ուրիշ բան է ասում։ Նրա խոսքը չի արտահայտում իրական նպատակը։ Շողոքորթությունը կարող է հաճելի հնչել, սակայն այն իրական սեր չէ, քանի որ դրա նպատակը ոչ թե դիմացինի բարօրությունն է, այլ նրան շահագործելը կամ նրա վստահությունը սեփական շահի համար օգտագործելը։ Համարը հավատացյալին կոչ է անում ամբողջականություն պահպանել։ Ճշմարտախոսությունը միայն կեղծ տեղեկությունից խուսափելը չէ, այլ խոսքի ու սրտի համապատասխանությունը։ Մարդը կարող է բառացի սուտ չասել, բայց ձևակերպել խոսքը այնպես, որ մոլորեցնի խոսակցին։ Աստված ցանկանում է ճշմարտություն մարդու ներսում։ Քրիստոնեական խոսքը պետք է լինի անկեղծ, բարությամբ լցված և վստահելի։ Ճշմարտությունը պետք է խոսվի սիրով, իսկ սերը չի կարող ծառայել խաբեությանը։