Փրկի՛ր, Տե՛ր, որովհետև բարեպաշտը վերացավ, և հավատարիմները պակասեցին մարդկանց որդիների միջից։
Դավիթը Տիրոջն է աղաղակում մի ժամանակ, երբ բարեպաշտությունն ու հավատարմությունը մարդկանց մեջ խիստ նվազել էին։ «Վերացավ» և «պակասեցին» բառերը պարտադիր չեն նշանակում, թե այլևս ոչ մի արդար մարդ չէր մնացել։ Դրանք արտահայտում են այն ցավալի վիճակը, երբ ճշմարիտ ու վստահելի մարդիկ այնքան քիչ են դառնում, որ գրեթե չեն երևում։ Հասարակության բարոյական անկումն առավել ծանր է զգացվում այն ժամանակ, երբ մարդկանց խոսքից անհետանում է անկեղծությունը, իսկ հարաբերություններից՝ հավատարմությունը։ Այդպիսի ճգնաժամի մեջ Դավթի առաջին արձագանքը Տիրոջը դիմելն է. «Փրկի՛ր, Տե՛ր»։ Նա գիտակցում է, որ խորացած բարոյական ապականությունը միայն մարդկային միջոցներով չի կարող վերացվել։ Հավատացյալը նույնպես կարող է իրեն միայնակ զգալ ստի, կեղծավորության և անհավատարմության մեջ։ Սակայն նա չպետք է կարծի, թե Աստված այլևս հավատարիմ ժողովուրդ չունի, կամ թե ինքն ազատ է ճշմարտությանը հավատարիմ մնալու պարտականությունից։ Նույնիսկ երբ բարեպաշտները քիչ են թվում, Տերը ճանաչում և պահպանում է Իրեն պատկանողներին։ Այս համարը կոչ է անում, նույնիսկ այդպիսի միջավայրում հավատարիմ մնալ ճշմարտությանը և աղոթքով սպասել Տիրոջ փրկությանը։