Տերը քննում է արդարին, իսկ ամբարիշտին և բռնություն սիրողին Նրա անձն ատում է։
«Տերը քննում է արդարին» խոսքը ցույց է տալիս, որ Աստված ճանաչում է Իրեն ապավինողի սիրտն ու ընթացքը և երբեմն փորձությունների միջոցով բացահայտում ու ամրացնում է նրա հավատքը։ Այդ քննությունը կործանելու համար չէ։ Ինչպես կրակն է մաքրում ազնիվ մետաղը, այնպես էլ փորձությունը կարող է արդարի կյանքից հեռացնել կեղծ դրսևորումները և նրան ավելի հաստատուն դարձնել Աստծո հանդեպ։ Իսկ ամբարիշտի մասին խոսելիս համարը հատկապես ընդգծում է բռնության հանդեպ սերը։ Այստեղ խոսքը միայն պատահական սխալի մասին չէ, այլ այն մարդու, ով գիտակցաբար ընտրում է չարը և հաճույք է գտնում ուրիշներին վնասելու կամ ճնշելու մեջ։ «Նրա անձն ատում է» արտահայտությունը ցույց է տալիս Աստծո ամբողջական և սուրբ հակառակությունը նման ընթացքին։ Նա անտարբեր չէ բռնության հանդեպ և այն երբեք ընդունելի չի համարում։ Համարը մխիթարում է արդարին, որ նրա փորձությունը Աստծո տեսողությունից դուրս չէ և միաժամանակ զգուշացնում է, որ չարի հանդեպ սերը մարդուն հակադրում է Տիրոջ սուրբ կամքին։