Նա իր սրտում ասում է. «Ես չեմ սասանվի, սերնդից սերունդ դժբախտություն չեմ տեսնի»։
Ամբարիշտի հպարտությունը վերածվում է կեղծ ապահովության։ Նա իր սրտում համոզում է իրեն, թե երբեք չի սասանվի և ոչ մի դժբախտություն չի հասնի իրեն։ Այս վստահությունը հիմնված է ոչ թե Աստծո խոստման, այլ սեփական ուժի, հարստության կամ դիրքի վրա։ «Սրտում ասում է» արտահայտությունը ցույց է տալիս ներքին ինքնախաբեությունը։ Մարդը կարող է այնքան երկար կրկնել իր բաղձանքը, մինչև այն ընդունի որպես ճշմարտություն։ Համարը զգուշացնում է այդպիսի կեղծ ապահովության դեմ։ Կյանքը փոփոխական է և ոչ ոք չի կարող սեփական ուժերով երաշխավորել իր ապագան։ Հավատացյալը նույնպես պետք է զգուշանա իր հույսը նյութական կայունության, դիրքի կամ մարդկային ծրագրերի վրա դնելուց։ Ճշմարիտ հաստատությունը Տիրոջ մեջ է, ոչ թե այն համոզման, թե դժվարություն երբեք չի գալու։ Աստված չի խոստանում փորձություններից զերծ կյանք, բայց Իրեն ապավինողներին խոստանում է Իր ներկայությունը, օգնությունն ու վերջնական պահպանումը։