Ամբարիշտն իր հպարտ դեմքով Աստծուն չի փնտրում։ Աստված չկա Նրա բոլոր խորհուրդներում։
Հպարտությունը մարդուն հեռացնում է Աստծուն փնտրելուց։ «Հպարտ դեմքով» արտահայտությունը ցույց է տալիս նրա ներքին վիճակը․ նա չափազանց ինքնավստահ է, չի գիտակցում, որ Աստծո առաջնորդության, ողորմության և ուղղման կարիքն ունի, և չի ցանկանում պատասխանատվություն կրել Տիրոջ առաջ։ Այդ պատճառով իր ծրագրերում տեղ չի թողնում Աստծո կամքի համար։ «Աստված չկա նրա բոլոր խորհուրդներում» խոսքը վերաբերում է ոչ միայն բացահայտ անհավատությանը, այլ նաև այն կյանքին, որն ապրում են այնպես, կարծես Աստված չի տեսնում, չի խոսում և չի դատում։ Մարդը կարող է խոսքով ընդունել Աստծո գոյությունը, սակայն իր որոշումները կայացնել միայն սեփական ցանկություններով ու շահերով առաջնորդվելով։ Այս համարը յուրաքանչյուրին կոչ է անում քննել սեփական սիրտը։ Աստծուն փնտրելը միայն նեղության պահին օգնություն խնդրել չէ։ Այն նշանակում է ամեն օր ցանկանալ ճանաչել Նրա կամքը, լսել Նրա խոսքը, ընդունել սեփական սխալը և վստահությամբ հանձնել Նրան կյանքի ճանապարհները։ Հպարտ սիրտն ասում է՝ «ես ինքս կարող եմ», իսկ հավատքը խոստովանում է՝ «Տե՛ր, առանց Քեզ չեմ կարող գտնել ճշմարիտ ճանապարհը»։ Ով խոնարհությամբ փնտրում է Աստծուն, նրա սիրտը բացվում է ճշմարտության, ապաշխարության և կենդանի հավատքի առաջ։