Ամբարիշտի ամբարտավանությունից հալածվում է աղքատը։ Թող նա բռնվի այն խորհուրդներով, որ ինքն է հնարել։
Ամբարիշտը իրեն բարձր է համարում և աղքատին տեսնում որպես հեշտ շահագործվող մարդ։ Սաղմոսերգուն խնդրում է, որ չար մարդը բռնվի սեփական ծրագրերում։ Սա մեղքի ինքնակործան բնույթի կրկնվող պատկերն է։ Խորամանկությունը կարող է ժամանակավորապես հաջողվել, սակայն Աստծո արդարության ներքո վերջնական ապահովություն չի գտնի։ Հավատացյալը այս խոսքից սովորում է աղքատի ցավը անտեսելու փոխարեն տեսնել այն Աստծո աչքերով։ Ամբարտավանությունը միայն ներքին վերաբերմունք չէ։ Այն հաճախ վերածվում է ճնշման, անարդարության ու շահագործման։ Միաժամանակ աղոթքը անձնական վրեժի կոչ չէ։ Այստեղ դատաստանը հանձնվում է Տիրոջը։ Մենք կարող ենք խնդրել, որ չար ծրագիրը ձախողվի և ճնշողը կանգ առնի, բայց նաև ցանկանալ նրա ապաշխարությունը։ Աստծո արդարությունը պաշտպանում է տկարին և բացահայտում ամբարտավանության սնանկությունը։