Ո՛վ Տեր, Ինչո՞ւ ես հեռու մնում և Քեզ թաքցնում նեղության ժամանակներում։
Սաղմոսերգուն անկեղծորեն արտահայտում է Աստծո թվացյալ հեռավորության ցավը։ Նա չի պնդում, թե Տերը իրականում լքել է Իր ժողովրդին, այլ նկարագրում է այն ծանր զգացումը, որ ծնվում է, երբ օգնությունն ուշանում է, իսկ չարը շարունակում է գործել։ «Ինչո՞ւ» հարցը այստեղ անհավատության խոսք չէ, այլ ցավից ծնված աղոթք՝ ուղղված հենց Աստծուն։ Նեղության պահին մարդուն կարող է թվալ, թե Տերը հեռացել կամ թաքցրել Իր երեսը։ Սաղմոսը սովորեցնում է այդ զգացումը չլռեցնել, այլ անկեղծորեն բերել Աստծո առաջ։ Հավատացյալը կարող է հարցնել, ցավ արտահայտել և միևնույն ժամանակ շարունակել ապավինել Նրան։ Աստծո լռությունը անտարբերություն չէ, իսկ Նրա թվացյալ ուշացումը՝ մոռացություն։ Նա տեսնում է այն, ինչ մարդը չի տեսնում, և գործում է Յուր ժամանակին։ Այս համարը մխիթարում է նրանց, ովքեր երբեմն չեն զգում Աստծո մոտիկությունը՝ հիշեցնելով, որ նույնիսկ լռության մեջ շարունակվող աղոթքն իսկ հավատքի նշան է։