Որպեսզի դատաստան անես որբի և ճնշվածի համար, որ մարդը, որ հողից է, այլևս չհալածի նրան։
Սաղմոսն ավարտվում է Աստծո արդար միջամտության մասին վստահությամբ։ Նա դատաստան է անում որբի և ճնշվածի համար, որպեսզի մահկանացու մարդն այլևս չհալածի ու չահաբեկի նրանց։ «Մարդը, որ հողից է» արտահայտությունը հիշեցնում է բռնավորի սահմանափակությունն ու անցողիկ լինելը։ Նա կարող է իրեն զորեղ և անպարտելի համարել, սակայն մնում է հողեղեն արարած։ Աստծո դատաստանը վերականգնում է արդարությունը և ազատում ճնշվածին կամ խեղճին վախի իշխանությունից։ Քրիստոնյայի համար սա հույս է, որ բռնությունն ու ահաբեկումը վերջնական տեղ չունեն։ Աստված պաշտպանելու է ճնշվածին և սահմանափակելու է չարագործի ուժը։ Միաժամանակ այս խոսքը զգուշացում է յուրաքանչյուրիս՝ երբեք չդառնալ ուրիշների համար վախի կամ ճնշման աղբյուր։ Մարդուն տրված իշխանությունը, խոսքը և ազդեցությունը պետք է գործածվեն ոչ թե տկարներին ճնշելու, այլ նրանց ծառայելու և պաշտպանելու համար։