Տերը Թագավոր է հավիտյանս հավիտենից։ Ազգերը կորել են Նրա երկրից։
Սաղմոսի երկար ողբից հետո հնչում է հավատքի հաստատուն խոստովանություն. Տերը հավիտենական Թագավոր է։ Ամբարիշտները կարող են ժամանակավորապես զորանալ, սակայն նրանց իշխանությունն անցողիկ է։ Աստծո թագավորությունը կախված չէ մարդկանց ընդունելությունից, քաղաքական փոփոխություններից կամ պատմական ցնցումներից։ «Ազգերը կորել են Նրա երկրից» խոսքը վերաբերում է Աստծուն հակառակվող և բռնությամբ գործող ուժերի դատաստանին, ոչ թե այլ ժողովուրդների հանդեպ մարդկային ատելությանը։ Սաղմոսերգուն վստահ է, որ Տերը վերջնականապես սահմանափակելու է չարը և ազատելու է Իր երկիրը անարդար իշխանությունից։ Հավատացյալի համար սա մեծ մխիթարություն է քաղաքական և հասարակական անկայունության ժամանակ։ Ոչ մի երկրային իշխանություն հավիտենական չէ, իսկ Տիրոջ գահը մնում է անսասան։ Ուստի մարդու վերջնական հույսն ու հավատարմությունը պետք է ուղղված լինեն ոչ թե անցողիկ ուժերին, այլ հավիտենական Թագավորին։ Նրա թագավորությունն ընդունելը նշանակում է ոչ միայն խոսքով խոստովանել, թե Աստված Տեր է, այլ նաև ապրել Նրա արդարության, ողորմության և ճշմարտության համաձայն։