Բայց Դու տեսնում ես, որովհետև նայում ես չարությանն ու վշտին, որպեսզի Քո ձեռքով հատուցես։ Անպաշտպանը իրեն Քեզ է հանձնում, Դու ես որբի օգնականը։
Այս համարը ուղղում է ամբարիշտի կեղծ համոզումը, թե Աստված չի տեսնում և չի քննում կատարված չարությունը։ Տերը տեսնում է թե՛ չարությունը և թե՛ դրա պատճառած վիշտը։ Նա չի դիտում հեռավոր ու անտարբեր կերպով, այլ ուշադրությամբ նայում է, որպեսզի Իր ժամանակին արդարությամբ հատուցի։ Անպաշտպանն իրեն հանձնում է Աստծուն, որովհետև մարդկային հենարանները կարող են չբավարարել կամ ամբողջությամբ բացակայել։ «Դու ես որբի օգնականը» խոսքը ցույց է տալիս, որ Աստված առանձնահատուկ հոգատարությամբ մոտ է նրանց, ովքեր չունեն պաշտպան, ուժ կամ ազդեցություն։ Հին հասարակության մեջ որբը ամենախոցելի մարդկանցից էր, ուստի նրա հիշատակումը ներկայացնում է բոլոր նրանց, ովքեր անօգնական վիճակում են։ Այս համարը մխիթարում է տառապողին՝ հիշեցնելով, որ նրա ցավը տեսանելի է Աստծուն։ Միաժամանակ այն պարտավորեցնում է եկեղեցուն հոգատար լինել որբի, այրու և անպաշտպանի հանդեպ։ Այդպիսի հոգատարությունը պարզապես մարդկային բարություն չէ, այլ Աստծուն հաճելի ծառայության և ճշմարիտ բարեպաշտության արտահայտություն (Հակոբոս 1:27)։