Ինչո՞ւ է ամբարիշտը արհամարհում Աստծուն և իր սրտում ասում. «Դու չես քննի»։
Ամբարիշտը արհամարհում է Աստծուն, որովհետև համոզված է, թե պատասխանատվություն չի կրի։ «Դու չես քննի» խոսքը նշանակում է, որ նրա կարծիքով Աստված չի բացահայտի կատարված կամ կատարվելիք չարանենգ ծրագրերը և հաշիվ չի պահանջի դրանց համար։ Այս համոզումը թույլ է տալիս նրան շարունակել չարը առանց երկյուղի։ Սաղմոսերգուի հարցը բացահայտում է այդ մտածողության անհեթեթությունը։ Արդար Աստված չի կարող հավիտյան անտեսել անարդարությունը։ Նրա համբերությունը ապաշխարության հնարավորություն է, ոչ թե դատաստանի բացակայություն։ Հավատացյալի համար սա հիշեցում է, որ յուրաքանչյուր ընտրություն ունի պատասխանատվություն. Աստված տեսնում է ամեն ինչ և հաշիվ է պահանջելու։ Նույն ճշմարտությունը նաև մխիթարում է տառապողին։ Ճնշողը չի կարող հավիտյան խուսափել Տիրոջ քննությունից։ Ուստի քրիստոնյան պետք է հրաժարվի վրեժից և իր խնդիրը հանձնի արդար Դատավորին՝ միաժամանակ աղոթելով մեղավորի դարձի համար (Մատթեոս 5:44)։