Նա իր սրտում ասում է. «Աստված մոռացել է, ծածկել է Իր երեսը և երբեք չի տեսնի»։
Ամբարիշտի համարձակությունը հիմնված է նաև Աստծո մասին կեղծ պատկերացման վրա։ Նա կարծում է, թե Տերը մոռացել է, չի տեսնում կամ չի միջամտելու։ Սա գործնական անհավատության սիրտն է։ Մարդը մեղք է գործում, որովհետև ենթադրում է, թե հաշվետվություն չի լինելու։ «Ծածկել է Իր երեսը» արտահայտությունը նրա սխալ եզրակացությունն է Աստծո համբերության նկատմամբ։ Տերը կարող է ժամանակավորապես չդատել տեսանելի ձևով, սակայն դա չի նշանակում, թե մոռացել է։ Հավատացյալի համար այս համարը երկու ուղերձ ունի։ Նախ՝ գաղտնի մեղքը գաղտնի չէ Աստծուց, երկրորդ՝ տառապողի ցավը նույնպես մոռացված չէ։ Երբ թվում է, թե չարը անպատիժ է մնում, պետք է հիշել, որ Տիրոջ լռությունը վերջնական դատաստան չէ։ Նա տեսնում է և Յուր ժամանակին գործելու է։ Այս գիտակցությունը մարդուն պահում է հուսահատությունից և միաժամանակ մեղք գործողին կոչ է անում ապաշխարության։ Քանի դեռ Աստված համբերում է, վերադարձի ճանապարհը բաց է, սակայն Նրա համբերությունը չպետք է շփոթել անտարբերության հետ։