Որովհետև Տերը ճանաչում է արդարների ճանապարհը, իսկ ամբարիշտների ճանապարհը կկորչի։
Սաղմոսի եզրափակիչ համարը ներկայացնում է երկու ճանապարհների վերջնական տարբերությունը։ Տերը «ճանաչում է» արդարների ճանապարհը ոչ միայն այն իմաստով, որ տեղեկացված է նրանց կյանքի մասին։ Աստված սիրով ընդունում, պահպանում և առաջնորդում է Իրեն ապավինողներին։ Նա գիտի նրանց պայքարները, աղոթքները և նույնիսկ այն հավատարիմ գործերը, որոնք մարդկանցից ծածուկ են մնում։ Արդարների ճանապարհը կարող է անցնել փորձությունների միջով, սակայն այն չի կորչում, որովհետև գտնվում է Աստծո հոգատարության ներքո։ Ամբարիշտների ճանապարհը հակառակ ավարտն ունի։ Այն «կկորչի», որովհետև մեղքի ընթացքը իր մեջ կրում է կործանման սերմը և վերջապես հանդիպում է Աստծո արդար դատաստանին։ Այստեղ շեշտը դրված է ոչ միայն երկու տեսակի մարդկանց, այլ երկու կյանքի ուղղությունների վրա։ Մեկը առաջնորդվում է Աստծո խոսքով դեպի կյանք իսկ մյուսը՝ ինքնակամությամբ դեպի կորուստ։ Քրիստոս Իրեն ներկայացրեց որպես ճանապարհ, ճշմարտություն և կյանք (Հովհաննես 14:6)։ Ուստի արդարի ճանապարհը վերջնականապես ապահով է ոչ թե նրա կատարելության, այլ Տիրոջ շնորհի և հավատարիմ պահպանության շնորհիվ։