Դրա համար ամբարիշտները դատաստանի ժամանակ չեն կանգնի, ոչ էլ մեղավորները՝ արդարների ժողովում։
Այս համարը բացահայտում է առաջին սաղմոսի լուրջ կողմը՝ Աստծո արդար դատաստանը։ «Չեն կանգնի» արտահայտությունը նշանակում է, որ ամբարիշտները չեն կարողանա արդարանալ կամ հաստատ մնալ Աստծո սուրբ ներկայության առաջ։ Նրանց ինքնավստահությունը կկործանվի, որովհետև ոչ մի կեղծ արդարացում չի դիմանա Տիրոջ ճշմարիտ քննությանը։ «Արդարների ժողովը» նախ վերաբերում է Աստծուն հավատարիմ ժողովրդի ընկերակցությանը, սակայն իր ամբողջական իմաստով մատնանշում է փրկվածների վերջնական ժողովը։ Սա չի սովորեցնում, թե երկրային եկեղեցում երբեք մեղավոր կամ կեղծավոր մարդ չի լինում։ Ներկայում տեսանելի համայնքում կարող են միասին լինել ճշմարիտ հավատացյալներն ու ձևականորեն հավատացյալները։ Վերջնական դատաստանի ժամանակ Աստված կատարյալ կերպով կբաժանի նրանց։ Համարը կոչ է անում չապավինել միայն կրոնական պատկանելությանը, այլ ապաշխարել և հավատքով ապավինել Աստծո շնորհին։ Քրիստոսի առաջ ոչ ոք չի արդարանա սեփական արժանիքներով։ Արդարների ժողովում կանգնում են նրանք, որոնց Աստված արդարացնում է հավատքով և նորոգում Իր Հոգով (Հռոմեացիներին 5:1)։