Ամբարիշտներն այսպես չեն, այլ նման են հարդի, որ քամին ցրում է։
Ամբարիշտների վիճակը կտրուկ հակադրվում է ջրերի մոտ տնկված ծառին։ Նրանք նման են հարդի՝ թեթև, դատարկ և առանց արմատի մնացորդի, որը քամին հեշտությամբ ցրում է։ Հին ժամանակներում ցորենը կալսելուց հետո այն օդ էին նետում, որպեսզի քամին անպետք հարդը հեռացնի իսկ ծանր հատիկը մնա։ Այս պատկերը ցույց է տալիս, որ Աստծուց հեռացած կյանքը կարող է ժամանակավորապես ուժեղ կամ հաջողակ թվալ, սակայն չունի հավիտենական հաստատություն։ Ամբարիշտը չի սնվում ճշմարտությունից և նրա գործերը չեն կարող դիմանալ Աստծո քննությանը։ Քամին խորհրդանշում է այն դատաստանն ու փորձությունը, որոնք բացահայտում են մարդու կյանքի իրական արժեքը։ Հարդի պատկերը նաև զգուշացնում է արտաքին կրոնականության մասին. մարդը կարող է երևալ Աստծո ժողովրդի մեջ, բայց ներսից չունենալ կենդանի հավատք։ Ուստի հավատացյալը պետք է փնտրի ոչ թե միայն արտաքին պատկանելություն, այլ Քրիստոսով նորոգված սիրտ և Սուրբ Հոգուց ծնված պտուղ։