Այլ նրա հաճությունը Տիրոջ օրենքի մեջ է և Նրա օրենքի մասին խորհում է ցերեկ ու գիշեր։
Արդար մարդը ոչ միայն հեռանում է չարությունից, այլ իր սիրտը լցնում է Աստծո խոսքով։ Տիրոջ օրենքը նրա համար ծանր բեռ չէ, այլ ուրախության աղբյուր և կյանքի վստահելի առաջնորդ։ «Օրենք» բառը այստեղ ընդգրկում է Աստծո հայտնած կամքը, պատվիրաններն ու ուսուցումը։ Արդարը սիրում է այդ խոսքը, որովհետև դրա միջոցով ճանաչում է Աստծո սրբությունը, ողորմությունը և ճշմարտությունը։ «Ցերեկ ու գիշեր խորհել» նշանակում է շարունակաբար հիշել, քննել և կիրառել Սուրբ Գրքի խոսքերը։ Սա չի նշանակում, որ մարդը մշտապես միայն բարձրաձայն ընթերցում է, այլ որ Աստծո խոսքը բնակվում է նրա մտքում և ուղղում նրա որոշումները։ Ինչը սիրում է սիրտը, դրան միտքը հաճախ վերադառնում է։ Ուստի խոսքի շուրջ խորհրդածությունը նաև հոգևոր սիրո նշան է։ Հավատացյալը կանչված է ոչ միայն լսելու խոսքը, այլ կատարելու այն՝ թույլ տալով, որ այն մաքրի իր ցանկություններն ու ձևավորի իր կյանքը (Հակոբոս 1:22)։