Որովհետև չգիտեր՝ ի՛նչ էր խոսում, որովհետև սարսափահար էին։
Այս կարճ բացատրությունը խոր իմաստ ունի։ Երբ մարդը հանդիպում է Աստծո իրական ներկայությանը, հաճախ կորցնում է խոսքի չափն ու ճշգրտությունը։ Պետրոսի խոսքերը բխում էին ոչ թե հանգիստ խորհրդածությունից, այլ զարմանքից և երկյուղից։ Սուրբ ներկայության առաջ մարդկային լեզուն աղքատանում է։ Սա ոչ թե պարզապես վախ է, այլ սրբազան երկյուղ, որ զգում է մարդը, երբ կանգնում է երկնային փառքի առաջ։ Աշակերտները տեսնում էին այն, ինչը սովորաբար ծածկված էր մարդկային աչքերից ու նրանց շփոթմունքը բնական էր։ Այս համարը նաև սովորեցնում է, որ մեծ հայտնությունների պահին մարդը չպետք է շտապի իր խոսքերը ճշգրիտ համարել։ Աստծո խորհուրդների առաջ խոնարհ լռությունը հաճախ ավելի խորն է, քան շտապ արտահայտված խոսքը։