Պետրոսն սկսեց խոսել և ասաց Հիսուսին. «Ռաբբի՛, լավ է, որ մենք այստեղ ենք, երեք վրաններ շինենք, մեկը՝ քեզ համար, մեկը՝ Մովսեսի և մեկն էլ՝ Եղիայի»։
Պետրոսի խոսքը բխում է թե՛ սրտի անկեղծ ուրախությունից, թե՛ իր խորհրդավոր շփոթմունքից։ Նա զգում է, որ այստեղ մի արտասովոր երկնային երանություն կա և կամենում է ինչ-որ կերպ պահել այդ պահը։ Նրա ցանկությունը մարդկային է՝ մնալ փառքի մեջ և չիջնել աշխարհի ցավերի ու հակառակությունների դաշտը։ Սակայն նա դեռ լիովին չէր հասկանում, որ Քրիստոսի ուղին լեռան փառքից անցնելու է դեպի խաչի ճանապարհ։ Նա նաև երեք վրան առաջարկելով ակամա կարծես նույն հարթության վրա է դնում Հիսուսին, Մովսեսին և Եղիային։ Սակայն շուտով Հայր Աստծո ձայնը պիտի ցույց տար, որ թեև Օրենքն ու Մարգարեությունները պատվական են, սակայն Որդին նրանցից բարձր է։ Այս խոսքը նաև բացահայտում է մարդկային սրտի հակումը՝ ցանկանալ փառք առանց խաչի ճանապարհի։