Աղը լավ բան է, բայց եթե համը կորցնի, ինչո՞վ պիտի համեմվի։ Արդ, դուք ձեր մե՛ջ ունեցեք աղը և իրար հետ խաղաղությա՛մբ ապրեք»։
Աղը պահպանում է ապականությունից և համ է տալիս։ Նույնպես Քրիստոսի աշակերտները պետք է իրենց մեջ ունենան այն հոգևոր հատկությունը, որը պահպանում է նրանց մեղքի ապականությունից և նրանց կյանքը դարձնում օգտակար ուրիշների համար։ Բայց եթե աղը կորցնի իր համը, այլևս չի կարող ծառայել իր նպատակին։ Այսպիսով հավատացյալը պետք է պահպանի ներքին սրբությունը, իմաստությունն ու ճշմարտության կենդանի ազդեցությունը։ «Ձեր մեջ աղ ունեցեք» խոսքը նշանակում է՝ ապրեք մաքուր սրտով, ինքնաքննությամբ և Աստծո շնորհի ազդեցության ներքո։ Իսկ «խաղաղություն ունեցեք միմյանց հետ» պատվերը կապվում է նաև ամբողջ գլխի ուսուցման հետ՝ աշակերտների մեծության վեճերից մինչև գայթակղությունների վտանգները։ Որտեղ մարդու ներսում կա այս «աղը», այնտեղ կա ինքնամաքրում, խոնարհություն և իմաստություն, իսկ այդպիսի սիրտը նաև խաղաղություն է բերում ուրիշների հետ հարաբերություններում։ Քրիստոսի աշակերտը կոչված է լինել և՛ մաքրված, և՛ խաղաղարար՝ պահող ճշմարտությունը սիրո մեջ։