Եվ նրանց երևաց Եղիան՝ Մովսեսի հետ, ու նրանք խոսում էին Հիսուսի հետ։
Մովսեսը և Եղիան պատահական չեն հայտնվում այստեղ։ Մովսեսը ներկայացնում է Օրենքը, իսկ Եղիան՝ մարգարեությունները։ Այսպիսով ամբողջ Հին Ուխտը գալիս է կանգնելու Քրիստոսի շուրջ և վկայելու Նրա մասին։ Նրանք խոսում էին ոչ թե իրար հետ միայն, այլ հենց Հիսուսի հետ, որովհետև պատմության կենտրոնը Նա է։ Մովսեսը ժամանակին տվեց օրենքը, Եղիան՝ մարգարեական նախանձախնդրությամբ պաշտպանում էր ճշմարիտ պաշտամունքը (Գ Թագավորաց 18), բայց երկուսն էլ իրենց լրումը գտնում են Քրիստոսի մեջ։ Նրանց ներկայությունը նաև ցույց է տալիս, որ մեռածներն Աստծո համար կենդանի են և սրբերը հաղորդակից են Նրա ծրագրին։ Ավանդական մեկնաբանությունը նաև շեշտում է, որ Մովսեսը, որը մահ էր տեսել (Բ Օրինաց 34:5) և Եղիան, որը կենդանի էր վերցվել (Դ Թագավորաց 2:11), միասին ներկայացնում են թե մեռածներին, թե կենդանի մնացածներին, ովքեր բոլորը պետք է գտնվեն Քրիստոսի իշխանության տակ։ Այս երևույթը նաև հաստատում է, որ Քրիստոսի խաչի ճանապարհը պատահական չէր, այլ նույն աստվածային ծրագրի շարունակությունն էր, որի մասին վկայել էին Օրենքն ու մարգարեները։