Որովհետև ամեն մեկը կրակով պիտի աղվի, և ամեն զոհ աղով պիտի աղվի։
Այս դժվար խոսքը խոր խորհրդավոր իմաստ ունի։ Հին Ուխտում յուրաքանչյուր զոհ աղով էր մատուցվում (Ղևտական 2:13) և աղը խորհրդանշում էր ուխտի հաստատությունը, մաքրությունն ու անապականությունը։ Այստեղ Տերը ցույց է տալիս, որ Իր հետևորդների կյանքն էլ պիտի անցնի մաքրող կրակի միջով։ Այդ «կրակը» կարող է նշանակել փորձություններ ու տառապանքներ, որոնց միջով Աստված մաքրում է հավատացյալին, խոնարհեցնում նրա սիրտը և ամրացնում նրան սրբության մեջ։ Ինչպես զոհն էր պատրաստվում Աստծուն մատուցվելու համար, այնպես էլ հավատացյալը սրբագործման ճանապարհով է պատրաստվում Աստծուն պատկանելու համար։ Այս խոսքը կապվում է նախորդ նախազգուշացումների հետ․ով պատրաստ է արմատապես պայքարել մեղքի դեմ, նրա կյանքը դառնում է կենդանի և մաքրված զոհ Աստծուն: