Այնտեղ նրանց ուտող որդը չի մեռնում, ու կրակը չի հանգչում։
Այս խոսքը վերցված է մարգարեական դատաստանի պատկերներից և ընդգծում է հավիտենական պատժի իրականությունը։ «Որդը» խորհրդանիշ է ներսի չդադարող խղճմտանքի տանջանքի և փտության, իսկ «չմարվող կրակը»՝ Աստծո արդար դատաստանի անվերջ զորության։ Տերը չի ասում այս խոսքերը մարդկանց սարսափեցնելու համար դատարկ կերպով, այլ նրանց զգաստացնելու, որպեսզի նրանք լրջորեն վերաբերվեն մեղքին։ Այն մարդը, ով թեթև է համարում իր գայթակղությունները, չի հասկացել ո՛չ գեհենի սարսափը, ո՛չ կյանքի արժեքը։