Եթե քո ձեռքը գայթակղեցնում է քեզ, կտրի՛ր, դե՛ն գցիր քեզնից, որովհետև քեզ համար ավելի լավ է խեղանդամ մտնել հավիտենական կյանքը, քան թե երկու ձեռք ունենալ և գնալ գեհեն՝ անշեջ կրակի մեջ:
Տերը այստեղ օգտագործում է խիստ և պատկերավոր լեզու՝ ցույց տալու համար, թե որքան վճռական պետք է լինի հավատացյալը մեղքի դեմ։ Խոսքը բառացի ինքնախեղման պատվերի մասին չէ, որովհետև մեղքի արմատը միայն մարմնի անդամներում չէ, այլ սրտում։ Սակայն ձեռքը ներկայացնում է այն ամենը, ինչ մեզ գործնականորեն տանում է դեպի մեղքը։ Եթե որևէ սովորություն, կապ, զբաղմունք կամ հաճույք մեզ գայթակղեցնում է, ապա այն պետք է արմատապես կտրել կյանքից։ Ավելի լավ է ժամանակավոր կորուստ կրել, քան հավիտենական կործանում։ Տերը չի մեղմացնում մեղքի վտանգը։ Նա ցույց է տալիս, որ կես միջոցները հաճախ անբավարար են, երբ գործ ունենք հոգու փրկության հետ։