Հովհաննեսը խոսքն ուղղեց Հիսուսին և ասաց. «Վարդապե՛տ, տեսանք մեկին, որ քո անունով դևեր էր հանում, բայց մեզ հետ չի շրջում, և արգելեցինք նրան»։
Հովհաննեսի այս խոսքը բացահայտում է ևս մեկ ներքին թուլություն՝ սահմանափակ մտածողությունը։ Նրանք կարծես մտածում էին, թե այն, ինչ լինում է Քրիստոսի անունով, պետք է կատարվեր միայն իրենց շուրջը։ Սակայն այդ մարդը, թեև նրանց խմբի հետ չէր քայլում, գործում էր Տիրոջ անունով և ընդդեմ չարի։ Աշակերտների արգելքը բխում էր ոչ այնքան ճշմարտության նկատմամբ նախանձախնդրությունից, որքան իրենց սահմանափակ ընկալումից։ Այսպիսի վերաբերմունքը հաճախ կրկնվում է նաև հետագայում ներառյալ այսօր, երբ մարդիկ ավելի շատ հոգ են տանում իրենց շրջանակի, քան Քրիստոսի անվան ու գործի մասին։