«Ով այսպիսի մանուկներից մեկին ընդունի Իմ անունով՝ Ինձ է ընդունում, և ով Ինձ ընդունի՝ ոչ թե Ինձ է ընդունում, այլ Նրան, Ով ուղարկեց Ինձ»։
Այս խոսքով Տերը խոնարհների ընդունումը կապում է Հայր Աստծու ընդունման հետ։ Այստեղ խոսքը միայն բառացի երեխաների մասին չէ, թեև նրանք նույնպես մտնում են այս խոսքի մեջ, այլ բոլոր նրանց մասին, ովքեր փոքր են, անպաշտպան, աննշան կամ խոնարհ հավատացյալներ են։ Քրիստոսի անունով այդպիսի մեկին ընդունելը նշանակում է սիրով և հարգանքով ընդունել նրան որպես Քրիստոսին պատկանող անձ։ Սա հեղաշրջում է աշխարհիկ մտածողության մեջ մեծության պատկերացման մասին։ Ով ուզում է մոտենալ Աստծուն, նա չպետք է արհամարհի փոքրերին։ Հոգևոր մեծությունը երևում է ոչ թե նրանով, թե ում հետ ես ուզում երևալ, այլ նրանով, թե ում ես պատրաստ ընդունել Քրիստոսի համար։