Երբ նստեց, կանչեց տասներկուսին և նրանց ասաց. «Եթե մեկն ուզում է առաջինը լինել, թող լինի բոլորի վերջինը և բոլորի սպասավորը»։
Տերը նստում է որպես Վարդապետ և սահմանում է երկնային թագավորության մեջ մեծության չափանիշը։ Աշխարհում առաջինը լինելը հաճախ նշանակում է իշխել, բարձրանալ և ծառայություն պահանջել։ Բայց Քրիստոսի արքայության մեջ մեծությունը հակառակ կերպով է դրսևորվում՝ խոնարհությամբ և ծառայությամբ։ «Բոլորի վերջինը» լինելը չի նշանակում կեղծ նվաստացում, այլ գիտակցված հրաժարում ինքնափառաբանությունից։ Իսկ «բոլորի սպասավորը» լինելը հետևելն է հենց Քրիստոսի օրինակին, Ով չեկավ, որ Իրեն ծառայեն, այլ որ Ինքը ծառայի և Իր անձը տա որպես փրկագին։ Այստեղ հնչում է քրիստոնեական առաջնորդության հիմնարար օրենքը։ Ով ուզում է բարձր լինել Աստծո առաջ, պետք է իջնի մարդկանց առջև սիրով ծառայելու պատրաստակամությամբ։