Հիսուսն ասաց նրանց. «Այդ տեսակ ոգին այլ կերպ դուրս չի ելնում, եթե ոչ ծոմապահությամբ ու աղոթքով»։
Տերը բացահայտում է, որ որոշ հոգևոր պայքարներ պահանջում են ավելի խոր կախվածություն Աստծուց։ Աղոթքը մարդու հոգու բարձրացումն է դեպի Աստված, իսկ ծոմը՝ իր մարմնական ինքնավստահության խոնարհեցումը։ Այս երկուսը միասին ցույց են տալիս, որ հաղթությունը չի գալիս մեխանիկորեն կամ միանվագ ստացված շնորհների ուժով, այլ Աստծո հետ կենդանի հաղորդակցությամբ։ Աշակերտները գուցե սովորել էին ծառայել ստացված իշխանությամբ, բայց այս դեպքում նրանց պակասել էր այն ներքին պատրաստվածությունը, որ գալիս է աղոթող և ինքնամերժ կյանքի միջոցով։ Այս խոսքը կարևոր հիշեցում է բոլոր ժամանակների եկեղեցու համար. չարիքի դեմ իրական պայքարը չի հաղթահարվում ձևով, այլ սրբությամբ, աղոթքով և Աստծուն ամբողջապես ապավինելով։