Եվ իսկույն տղայի հայրն աղաղակեց և ասաց արտասվելով. «Հավատում եմ, Տե՛ր, օգնիր իմ անհավատությանը»։
Սա Ավետարանի ամենաազնիվ աղոթքներից մեկն է։ Հայրը չի ձևացնում կատարյալ հավատք, այլ բացահայտում է յուր սրտի իրական վիճակը։ Նա միաժամանակ հավատում է և զգում իր հավատքի թուլությունը։ Այս խոստովանությունն անկեղծ հոգու նշան է։ Քրիստոսի առաջ նա չի թաքցնում իր ներսի հակասությունը, այլ այն դարձնում է աղոթք։ «Օգնիր իմ անհավատությանը» արտահայտությունը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ հավատալու կարողությունը պետք է խնդրվի Աստծուց։ Մարդու մեջ եղած ճշմարիտ հավատքը հաճախ միախառնվում է թուլության հետ, բայց եթե նա այդ թուլությունը բերում է Տիրոջ առաջ, այն դառնում է բժշկության սկիզբ։ Այս աղոթքը հարմար է բոլոր նրանց համար, ովքեր ուզում են հավատալ ամբողջ սրտով, սակայն զգում են իրենց ներսում արմատավորված կասկածներ։