Եվ նրան Հիսուսի մոտ բերեցին։ Երբ ոգին նրան տեսավ, իսկույն ցնցեց տղային։ Վերջինս էլ, գետնին ընկնելով, սկսեց թավալվել և փրփրել։
Չար ոգին, զգալով Քրիստոսի իշխանությունը, ավելի սաստիկ է դրսևորվում։ Սա հաճախ է պատահում հոգևոր պայքարում. երբ ազատագրությունն է մոտենում, հակառակորդը վերջին ուժով ավելի կատաղի է գործում։ Բայց այդ կատաղությունը ոչ թե հաղթության նշան է, այլ մոտալուտ պարտության ապացույց։ Տղայի վիճակի սաստկացումը չի նշանակում, թե Քրիստոսի ներկայությունն ապարդյուն եղավ, այլ որ չար ոգին ստիպված է վերջին ցնցումով բացահայտել իր բռնակալությունը։ Սա նաև մեզ սովորեցնում է, որ երբ մարդը գալիս է դեպի Տերը, փորձությունը երբեմն մի պահ սրվում է, ինչից չի բխում, որ Տերը հեռու է։ Ընդհակառակը՝ հենց Նրա ներկայությունն է բացահայտում և քանդում խավարի իշխանությունը։