Հիսուսը պատասխանեց նրանց և ասաց. «Ո՛վ անհավատ սերունդ, մինչև ե՞րբ պիտի լինեմ ձեզ հետ, մինչև ե՞րբ պիտի հանդուրժեմ ձեզ։ Բերե՛ք նրան Ինձ մոտ»։
Այս խոսքը խիստ է, բայց նաև լի է ողորմությամբ։ Տերը դատապարտում է ոչ թե միայն մի հոր թուլությունը կամ աշակերտների ձախողումը, այլ մի ամբողջ սերնդի խորքային անհավատությունը։ Անհավատությունը միայն մտքի սխալ չէ, այլ հոգևոր վիճակ, որը փակ է դարձնում մարդուն աստվածային զորության հանդեպ։ Սակայն հանդիմանությունից անմիջապես հետո հնչում է շնորհի հրամանը՝ «Բերե՛ք նրան Ինձ մոտ»։ Այստեղ Ավետարանի սիրտն է. մարդը կարող է լինել անհավատ, շփոթված, անզոր, բայց Քրիստոսը դեռ ասում է՝ բերեք այդ տառապանքը Ինձ մոտ։ Նա չի մերժում նրանց․ նախ հանդիմանում է՝ բացահայտելով նրանց անհավատությունը, ապա մոտեցնել է տալիս հիվանդին Իր մոտ։