Նրանք այս խոսքը պահում էին իրենց մտքում, իրար հետ քննարկելով, թե ի՞նչ է նշանակում մեռելներից հարություն առնել։
Աշակերտները հնազանդորեն պահում են այս խոսքը իրենց մտքում ու դեռ լիովին չեն ըմբռնում Քրիստոսի ասածը։ Նրանք, ըստ հրեական պատկերացումների, կարող էին մտածել աշխարհի վերջում ընդհանուր հարության, բայց ոչ իրենց Տիրոջ խաչի ճանապարհով մահանալու ապա հարություն առնելու մասին։ Սա ցույց է տալիս, թե որքան սահմանափակ էր նրանց ըմբռնումը, թեև նրանք գտնվում էին Քրիստոսի անմիջական ուսուցման ներքո։ Սակայն դա մխիթարական է նաև մեզ համար, որովհետև հոգևոր ճշմարտությունները հաճախ աստիճանաբար են բացվում մարդու առաջ։ Մարդը լսում է Տիրոջ խոսքը, պահում իր սրտում, մտորում դրա վրա և միայն յուր ժամանակին է հասնում ավելի լիարժեք ըմբռնման։ Նրանց քննարկումների փաստը վկայում է ոչ թե անհավատության, այլ խորհրդի ծանրության առաջ շփոթված լինելու մասին։